Nasıl basladı, ne vakit basladı, bilemiyorum. Ama ilk belirtiler, dokuz yasımda iken patlak verdi.Misafirlerle bahçede oturuyorduk. Yaslı bir zat saati sordu. Aksi gibi,kimsede saat yoktu. Enistem içeri, saate bakmaya kostu. Ben aralık:"Üçü yirmi üç geçiyor" diyivermisim.Bu tutturusa, önce kimse sasmadı. Boğazda, geçen vapurlara bakıp zamanı bazen dakikası dakikasına kestirmek mümkündür. Görünürde vapur filan olmadığı anlasılınca gözler faltası gibi açıldı:"Peki ama nasıl bildin?"Bilmem" dedim. "Dilimin ucuna geliverdi iste."Rahmetli halam:"Tesadüf a canım" dedi. "Attı tuttu iste. Olmaz mı böyle seyler."Öbürküler de:"Evet" dediler. "Tesadüf. Ama bu kadar olur yani."Đnsanlar, mantıklarının normal akısına uymayan olayları bu üç hece ile ne güzel ortadan kaldınverir-ler. Kâhinliğimin sırf bir tesadüfe dayandığı oybirliği ile kabul edildi. Hatta ben bile buna inandım. Đnanacaktım.Aradan iki hafta geçmis geçmemisti...
Sayfalar bir kitabın üzerine tıkladığınızda sağ tarafta yer alacaktır.