kendi açımdan yaşama bakarken; En az sizler kadar canlı, en az sizler kadar yaşam dolu ve gencim.
Buna inanmak istemeyebilirsiniz. "Adama bak yaşına başına bakmadan hala bizimle aşık atmaya
çalışıyor" diye beni acımasızca eleştirebilirsiniz. Size gülerim. Hem de kahkahalarla...
Geçen yıllara bakınca, benimle yaşama başlayanlardan ne denli ayrıcalıklı olduğumu, onlardan ne
kadar önde olduğumu biliyorum. Ben kemandan çıkan ezgiyi eleştirebilirken, yaşıtlarımın burun
kıvırıp (müziği anlamadıklarını belli etmemek için) beni küçümsediklerini anımsıyorum. O zamanlar,
onların başka düzlemlerde tef çalıp, dans ettiklerini görünce, onlardan kopmuş olduğum için
üzülürdüm. "Ben de onlar gibi olabilsem, onlar gibi sıradan, tek düze ezgileri dinlerken mutlu
olabilsem" derdim. Zaman durmadı. Akıp gitti. Ben de onunla yuvarlandım durdum. Bilgimi ve
görgümü yaymaya çalıştım. Günü geldi, konserler düzenledim. Günü geldi, CD hazırladım. Dilim
döndüğünce, gözüm gördüğünce anlattım, okudum ve yazdım...
