8 ekim 2005 Saat 23:09 (Yargı Gecesine 2 yıl, 84 gün kala)
Dr. Elliot Dietrich sağanak yağmur altında kosarak basamakları çıktı. Cebini bir an karıstırdıktan sonra evinin anahtarını çıkarttı ve kilide soktu. Ama çeviremedi; kapı zaten açıktı. Dietrich midesinde bir burulma hissetti. Yağmur kalan birkaç tel saçını da kafa derisine yapıstırırken anahtar elinde, donup kaldı. Kapıyı kilitlemeyi asla unutmazdı. Evine birileri girmisti. Ve o birileri belki hâlâ evin içindeydi.Beyni ona kaçmasını haykırıyordu. Adam Fawer Empati Arabaya bin ve sür! Ama nereye? Eğer onu bir kez buldularsa yine bulurlardı. Ayrıca her seye yeniden baslayabilir miydi? Daha gençken bile yeterince zor olmustu bunu yapmak.Ve aradan çok zaman geçmisti.Korku kalbini bir mengene gibi sıktı.Ya sadece kapıyı kilitlemeyi unutmussa? Belki de basit bir dikkatsizlikti. Ya tüm yasamını aptalca bir hata nedeniyle geride bı-raktıysa?Basını iki yana salladı. Deliceydi düsündükleri. Artık korku içinde yasamak zorunda değildi. Adam Fawer Empati Öyle mi? O zaman neden halâ takıyorsun kolyeyi?Sinirli bir dokunusla gömleğinin
alündaki zinciri yokladı. Onu o kadar uzun süredir takıyordu ki, artık varlığının bile farkında değildi.Evde birisinin olmadığından bu kadar eminsen, neden çıkartmıyorsun o seyi?AdamFawerDietrich orta yolda karar kıldı. Kolyeyi çıkartmayacaktı. Ama kaçmayacaktı da. Derin bir soluk alıp ağır kapıyı itti. Kapı gıcırdayarak açıldı. O sesi daha önce hiç farketmemisti. Ama daha önce hayatından endise ederek esikte iki dakika da geçilmemisti hiç.Đçeriye girince ayakkabıları zeminde ıslak bir ses çıkarttı. Eliyle duvarı yoklayarak düğmeyi buldu ve ısığı açtı. Karsısındaki süzgün benizli adamı görünce neredeyse kalp krizi geçirecekti. Gördüğünün holdeki aynada yansıyan kendi yüzü olduğunu anlayana kadar neredeyse kapıdan fırlıyordu.Güldü, ama çıkan ses bos ve biraz da titrekti. Đçeriye girip kapıyı ardından kapattı, emniyet zincirini yuvasına geçirdi."Hey!" diye seslendi ürkekçe. "Kimse var mı? Polise haber verdim bile... O-o-nun için buradan hemen çıkıp gitsen iyi olur."Kulaklarını kabartıp dinledi, ama kendi sık soluk alısının yanında duyabildiği tek ses pencerelere vuran yağmur damlalarından geliyordu. Paranoyakça davranıyordu. Evde birileri olsa o zamana dek bir seyler yapmıs olurlardı, değil mi? Adam Fawer Empati Belki. Belki de değil.Yavasça küçük çiftlik evinin içinde dolastı. Ayakkabılarını çıkartmaya korktuğundan, odadan odaya gittikçe ardında ıslak bir iz bırakıyordu. Dolasması bitince soluğunu sinirli bir sekilde yavasça bıraktı. Yalnızdı.Paltosunu asmak için giris holüne döndü.Gardırobun kapısmı açınca birisi midesine esaslı bir yumruk indirmis gibi hissetti kendini. Çığlığı boğazına sarılan bir çift el tarafından yarıda kesildi. Yıllardır kâbuslarına giren o tanıdık yüze bakakaldı.
 |