Karanlığın Kuşatması Drizzt Do'urden'in Maceraları 3 R. A. Salvatore

Görünüş itibarıyla, Cehennem'in bu dumanlı katmanında girdap gibi dönen çamurlar arasında gezmeyecek kadar güzel bir yaratıktı. Çok güzeİdi. Yüz hatlan sanki bir oyma eseri gibi ince ve zarifti. Parlak abanoz renkli teni, ona canlı bir sanat eseri, yaşayan obsidiyen bir heykel havası veriyordu. Etrafındaki yaratıklar, mesela sürüngen sümüklüböcekler ve yarasa kanatlı canavarlar, her hareketini takip ediyor, onu dikkatle ve ihtiyatla izliyordu. Hatta içlerinde en büyük ve en güçlü olanlar, yani büyük bir şehri tek başına yakıp yıkabilecek boyuttaki devasa iblisler bile ondan güvenli bir u-zaklıkla duruyordu. Zira dış görünüş aldatıcı olabilirdi. Bu güzel vücutlu dişi, her ne kadar zarif ve hatta Cehennem'in korkunç canavarlannın standartian-na göre cılız görünse de, şu anda kendisini imleyen iblislerin herhangi birini, onunu ya da ellisini yok edebilirdi. Ġblisler de bunu biliyor ve onu rahatsız etmiyorlardı. O, kara ciflerin, yani drowlann tanncası Örümcek Kraliçe Lloth idî. Kaosun vücut bulmuş hali, zarif yüzünün ardında bir canavar gizli olan bir yıkım aracıydı. Lloth, çamurlu girdaplann zerindeki küçük adacıklarda bulunan uzun ve gür mantar kümelerinin olduğu alana sakince girdi. Bir adacıktan diğerine kayıtsızca yürüyor, sıçrayan çamurlara o kadar hafifçe basıyordu ki kara renkli zarif terliklerinin altı bile çamura bulanmıyordu.Bu katmanın en güçlü sakinlerinden birçoğunu gördü, hatta mantar korularının altında uyuyan gerçek tanar'ri iblisleriyle bile karşılaştı ve hepsini kabaca uyandırdı. Bu sinirli yaratıklar kaçınılmaz olarak kalkıp hırladılar ve kendilerini uyandırana sonsuz bir azap vaat ettiler. Ve yine kaçınılmaz olarak, Lloth onlardan sadece bir sorunun cevabını istediği için epey rahatladılar. Her seferinde Lloth, "Nerede o?" diye sordu ve canavarların hiçbiri o dev iblisin konumunu tam olarak bilmese de Lloth'a yön gösterdi. En sonunda aradığı yaratığı buldu; köpek çenesine, boğa boynuzlarına ve iri vücudunun arkasına kıvırdığı kocaman deri kanatlara sahip olan iki ayaklı, devasa bir tanar'riydi bu. Oldukça siklon görünen yaratık, tuhaf kafasını yukarı kaldırdığı elinin avuç içine koymuş, mantardan oyduğu tahtında oturuyordu. Pis, kıvrık pençeleriyle soluk çenesini ritmik bir şekilde kaşıyordu. Yaratık diğer elinde çok kayışlı bir kamçı tutuyor ve sık sık onu savurarak mantar tahtının yan tarafını kırbaçlıyordu; ki tahtın yanında, bu sonsuz bekleyiş sırasında işkence etmek için seçtiği bahtsız yaratıklardan birisi duruyordu.