Bu, günün uyuyabilmeyi dilediğim zamanıydı. Ya da doğru sözcük Araf mıydı? Eğer günahlarımı telafi etmenin bir yolu olsaydı, bu bir ölçütte çeteleye yazılmalıydı. Can sıkıntısı alışabildiğim bir şey değildi;her gün inanılmaz derecede, bir öncekinden daha tekdüze geliyordu.Sanırım benim uyuma biçimim buydu – eğer uyku aktif dönemler arasındaki hareketsiz durum olarak tanımlanırsa.Kafeteryanın uzak köşesindeki alçıdan geçen çatlaklara, orada olmayanşekiller hayal ederek baktım. Bu, kafamın içinde fışkıran, bir nehir gibi çağıldayansesleri bastırmanın tek yoluydu.Bu seslerden birkaç yüz tanesini sıkıntı yüzünden duymazdan geliyordum.Konu insan zihnine gelince, hepsini daha önceden duymuştum. Bugün bütün düşünceler, buradaki küçük öğrenci grubuna eklenen yeni kişiyle ilgili gülünç bir heyecanla doluydu. Hepsindeilgi uyandırmak çok kısa zaman almıştı. Yeni yüzü her açıdan düşünce üzerine düşüncede görmüştüm. Sadece sıradan bir insan kızı.Gelişinden doğan coşku bıktırıcı şekilde tahmin edilebilirdi – bir çocuğa parlak bir cisim göstermek gibi. Koyuna benzeyen erkeklerin yarısı şimdiden kendilerini ona aşık olarak hayal ediyorlardı, sırf bakılacak yeni bir şey olduğu için. Onları bastırmak için daha çok uğraştım.
 |